Wyznaczanie promienia

Po zakreśleniu łuku górnego ze środkiem w punkcie D, na drugim ramieniu kąta y rysuje się koło o tym samym promieniu, styczne do koła podstawowego w punkcie A. Prosta ta w przecięciu z przedłużeniem prostej GO wyznacza punkt C stanowiący środek krzywizny łuku bocznego o promieniu R. Można też dobrać promień boczny, który zawiera się zwykle w granicach i = (10-18)-ft i na tej podstawie obliczyć promień górny. W obu przypadkach korzysta się z wzorów podanych na rysunku w książce Niewiarowskiego. W celu uzyskania zadowalającej dokładności rysunek ten sporządza się w kilkakrotnym powiększeniu; inaczej bowiem punkt C może być wyznaczony ze znacznym błędem (mały kąt pomiędzy wyznaczającymi go prostymi). Wpływ ukształtowania krzywki na wartość maksymalnych przyspieszeń dodatnich ftmax oraz ujemnych bgmax, przy czym, można ustalić na podstawie wykresu podanego na rysunku w książce Niewiarowskiego, uwzględniając, że dla danej wartości co przyspieszenie dodatnie jest wprost proporcjonalne dla różnicy R-r0, a przyspieszenie ujemne do wartości a.

Projektowanie krzywek .